juerga de hari y yo on PhotoPeach

A REVOLUCION INDUSTRIAL

MI FUTURO PROFESIONAL

El año que viene me gustaría cursar el ciclo de  Panadería, Confitería y Pastelería. Serán unas 2000 horas aproximadamente. Lo que haría es estudiar y aprender recetas de pasteles. 

Si puedo hago el cicle en Santiago, y tendría que encontrar un sitio donde quedar los días de semana y los fin de semana venir a casa.

MACARRÓN DULCE:

REPOSTERÍA:

PANADERÍA:

LITERATURA GALEGA ATA 1936

AS IRMANDADES DA FALA:

Fundase na Coruña, da man de Antón Vilar Ponte. Pouco tempo despois nacen outras Irmandades en vilas e cidades do País. Abren unha etapa de concienciación galeguista, a dignificación e promoción do idioma. Reclaman autonomía poilítica e modernización socioeconómica para Galicia. o seu voceiro é o xornal A Nosa Terra.

- Promoven o uso oral do idioma no ensino, na xustiza, na prensa, nos actos públicos, etc...
- Crean editoriais como Nós, Lar, Céltiga, Alborada...
- Publican revistas e xornais como Alfar, Nós, Ronsel...
- Impulsan o teatro pola súa importancia normalizadora e social. Consevatorio Nacional de arte Galega (1918).
- Diversifican os xéneros literarios: colección narrativas como Lar, Céltiga... dende 1920 ata 1936.

 O PARTIDO GALEGISTA:

Foi un partido fundado en Decembro  de 1931 de caracter nacionalista galego e con reverancia política  na segunda república Española. o seuy órgano da prensa foi  A Nosa Terra.

O ESTATUTO DA AUTONOMIA:

E a norma institucional básica da Comunidad Autonoma de Galicia. O estatuto de Galicia, reconocelle a esta Comunidade Autonóma a súa condición de nacionalidade histórica.

RAMON CABANILLAS:

Autor decididamente monilingüe, de grande proecxión de plúbica e determinante na superación dos moldes poéticos do Rexurdimento. Publñica os seus dous primeiro libros en Cuba, onde emigrara en 1910, participa de maneira activa no movemento nacionalista: Irmandades, Grupo Nós, Seminario de Estudos Galegos.

¡En pé!

   ¡Irmáns! En pé sereos

a limpa fronte erguida,

   envoltos na brancura

   da luz que cae de riba,

   o corazón aberto

   a toda verba amiga

   e nunha man a fouce

   e noutra man a oliva,

arredor da bandeira azul e branca,

arredor da bandeira de Galicia,

   ¡cantémo-lo dereito

   á libre nova vida!

   Validos de traidores

   a noite de Frouseira

   á patria escravizaron

   uns reises de Castela.

   Comestas polo tempo

   xa afrouxan as cadeas...

   ¡Irmáns asoballados

   de xentes estranxeiras,

ergámo-la bandeira azul e branca!

E ó pé da enseña da nación galega

   cantémo-lo dereito

   á libertá da Terra!

   ¡Irmáns no amor a Suevia

   de lexendaria historia,

   ¡en pé! ¡En pé dispostos

   a non morrer sen loita!

   ¡O día do Medulio

   con sangue quente e roxa

   mercámo-lo dereito

   á libre, honrada chouza!

¡Xa está ó vento a bandeira azul e branca!

¡A oliva nunha man, a fouce noutra,

   berremos alto e forte:

   “A nosa terra é nosa”.

Fala de que Galicia ten dereito a ser libre dos foros para que os campesiños non teñan que pagar ploas súas terras. 


VICENTE RISCO:

Unha das figuras máis importantes e complexas da historia da literatura galega. Procede dunha familia acomodada, cun gran nivel cultural,cuxa aportación a literatura galega conformou as bases do nacionalismo galego e a nova narrativa galega.
Estudou dereito por libre na Universidade de Santiago de Compostela, licenciouse en 1906 e ingresou no corpo de funciomnarios de Facenda, con destino en Ourense.

O PORCO DE PE:

Na postguerra, D. Celidonio ascendeu de porco a marrán e chegou a Alcalde. A parenta inflou coma o fol da gaita.

Agora é presidente da Xuntanza Cidadá e de Outras Sociedades. A parenta botou abrigo de chinchilla e petit-gris. Fixeron casa nova e teñen outro automóvil. Aínda podían ter máis.

Vouvos referi-la vida de D. Celidonio e do seu sogro e principal Baldomero Garcia, aquel que lles berraba ós seus mancebos: "¡¡¡Cando na miña casa entra unha peseta, para que volva a sair, cómpre facer un expediente!!!"

Deste xeito veréde-lo que vai de tempos a tempos.

De camiño tamén vos hei contar algo do seu antitético antagonista o Dr. Alveiros, o libertador da momia de Tutankamen, pois se non pode concebe-la unha sen a outra, xa que ademais de tódalas outras cousas que aquí se han ver, alquimicamente, con respecto ó diñeiro, o Dr. Alveiros é o Solve, e o D. Celidonio é o Coagula.

Non ha vir mal unha definición de entelequias:

Coagula.‑ Teño eu feita a descuberta da lei do diñeiro, que hoxe é a lei fundamental da Economía política. Esta lei é a seguinte:

"O diñeiro atráese un ó outro en razón directa da súa masa, e sen consideración ó cadrado da distancia".

Cando eu expuxen esta lei na mesa do fondo do Café Novelty, ó lado da porta de espelliños biselados por onde un vai ó mexadeiro, díxome Aser das Airas:

‑Esa non é descuberta; iso non é mais cá lei da "acumulación da súper-valía", de Carlos Marx. /.../

Solve.‑ Fose Carlos Marx, fose eu, quen descubriu a lei do diñeiro, o que sei é que dar, dáse. Ora tamén, cando ó diñeiro lle pega a forza centrífuga ‑como lle acontece cando eu xunto unhas cadelas‑ daquela non hai quen o corte: devala e escoa coma a auga...

Don Celidonio é gordo e artrítico. O carrolo sáelle para fóra;.na calva ten unha que outra serda; ten as fazulas hipertrofiadas, da cor do magro do xamón, e tan lustrosas, que semella que botan unto derretido; as nádegas e o bandullo vánselle un pouco para baixo.

O lardo rezúmalle por todo o corpo, e no vran súdao en regueiros aceitosos e en pingotas bastas, coma as que deitan os chourizos cando están no fumeiro.

Así como é graxento o corpo, tamén o miolo de D. Celidonio. Se lle escachasen a testa, que tiña que ser con pau‑ferro e picaraña, en lugar dunha sesada había atopar un unto. Corpo e alma, tanto ten, todo é graxa e manteiga. Don Celidonio é igual por dentro ca por fóra: carne e espirito son a mesma zorza, mixturada e revolta, co mesmo adubo de ourego e pemento.

Pois, don Celidonio veu de Castela, de mancebo do Baldomero García, onde botou moitos anos curtindo os sabañóns, enzoufado no aceite e no bacallau. /.../

Cando chegou D. Celidonio, o seu principal non levaba garabata.

Daquela, D. Celidonio era un rapaz moi novo, gordo e case bonito. Se non cheirase a queixo fresco e a aceite, e aínda por tempos a gas, aínda, aínda... A filla de Baldomero estaba afeita ó cheiro.

Era máis vella ca D. Celidonio, máis ancha ca alta e non tiña pescozo. Non era tan enrabechada nin tan rabela coma a nai. Cortaba tan ben o xabrón, cun aramio delgadiño, que máis ben daba de menos ca de máis. /.../

Un día Dona Emerenciana enrabechouse de tal forma porque lle faltaron tres cadelas, que se puxo negra coma un condanado, e morreu de xenio, botando lume polos ollos. /.../

E D. Celidonio, que se lle fora o medo cerval que lle puña Dona Emerenciana, casou coa filla e o pai interesouno no negocio.

Eu non quero de ningunha maneira imaxina‑lo que sería a noite de bodas, anque dende logo había ser cousa digna de ser referida. Debeu ser un idilio, o de D. Celidonio con aquela rebola, enzoufado, farturento e espeso, que se podería cortar con coitelo coma o touciño, e pesar pola libra galega.

Eu quixera cantar estes amores crasos e lardeiros, aquela mistura farta de dúas almas que se derrete unha na outra como se derrete na tixola a graxa dos roxóns.

Plácidos amores amansados, de tépeda quentura, que abala a alma durmiñenta, que se sente por eles lubrificada, e sente un pracer dondo e lene, coma cando lle untan a un o nariz con sebo para curar un constipado, ou a barriga cunha untura de aceite de ruda, para sandar unha dor de ventre, cunhas fregas suaves, a gusto e a modiño...

Así como Dona Emerenciana morreu do mal xenio, Baldomero García do Comercio desta praza, morreu tamén como vivira: morreu restriñido*.

Toda a vida fora un raña, que non pensou máis ca en apretar e apretar e apretar: apreta‑la bolsa, apreta‑la gorxa, apreta‑la barriga, a final, apretóulle a tripa e xa non andou máis. Morreu aforrando.

Don Celidonio é o alcalde que so busca o poder e o mandato que mellor lle conveña.


OTERO PEDRAYO:

Patriarca das letras galegas,  pertencente a "Nós", é un dos escritores máis importantes de Galicia. El traballou distintos xéneros: ensaios, novelas, poesía ... Novos estudos científicos xeográficas da súa cátedral na Universidade de Santiago de Compostela. 
A Guía de Galicia, que el dirixiu, son algunhas das súas mellores achegas. Militante do Partido Galeguista, foi deputado no Parlamento de Galicia

Sentáronse e comezou a xogueta -o xogo das cartas- Ata aquí non houbo ningunha acción, todo foi presentación dos personaxes. O grande velón botaba unha luz pálida de lámpada de estudo sobre o fato de cabezas atentas ó correr das cartas. A señora fixaba na mesa o seu ollar abobado. O morgado non xogaba. Triste e baleiro de pensamentos, paseaba pola grande sala e a cada volta perdíase na escuridade facendo renxer as vellas táboas do piso. -Tamén é agora cando se fai a descrición do ambiente da tertulia e partida de cartas na que non participan os donos da casa, é como se xa estiveran no outro mundo, ausentes da realidade

Describe como xogaban as cartas antigamente.

Reflexión 1ª trimestre

Suelo estudiar entre dos y tres horas para cada examen. Primero lo leo todo, después subrayo lo más importante, lo paso a una hoja y por último lo leo muchísimas veces hasta que me lo sé de memoria. Creo que mi método no falla porque voy aprobando bien, solo que hay cosas que las entiendo y no hay manera de que me las estudie.

No hubo nada que me distrajera a la hora de estudiar, solo que hay días que estoy un poco vagabunda y no me apetece hace nada. Mi falta de concentración tengo que controlarla porque me distraigo mucho ya que estudiar no es  mi punto fuerte. La asignatura que suspendo estero recuperarla en enero y aprobarla en los próximos trimestres. Soy una persona un poco pesimista sobre sí misma en todos los temas. Intentaré cambiar mi pesimismo, pero soy una persona feliz y eso no me influye en nada.

Sé que si me  pongo a estudiar en condiciones soy capaz de aprobar las asignaturas en condiciones, pero no me concentro entonces voy poco a poco.

Si en el país hubiera mucha gente sin límites en la vida no avanzaríamos en nada y seria todo un poco triste y aburrido. Yo no me considero parte de la generación ni-ni ya que hago un poco de todo y espero poder tener mi propia vida, sin que nadie me la controle.

Creo que vivir en una sociedad ignorante sería pésimo para todo el mundo ya que  sería siempre lo mismo y no habría cosas nuevas o diferentes.


En mi familia la persona que mas me apoya és mi hermana mayor. Me hace sentir bien cada vez que le digo que apruebo un examen o se pone contenta por mí.

Creo que podría cambiar mi actitud con respecto al estudio y así coger un poco mas de cabeza y no ser  tan  irresponsable.


El tiempo que no dedico al estudio lo dedico a  estar por abajo y hacer el parvo con los animales.


Cuando no tengo ganas de estudiar siempre me entra hambre o tengo frío, entonces al hacer alguna de esas cosas pierdo el hilo de lo que estaba haciendo o estudiando.


En conclusión, la gente que no se cultiva bien cuando de joven no va a tener tanta suerte después en la vida en todos los casos, ya que si no va a ser difícil hasta mantener una conversación que dura más de cinco minutos y no se hablen tonterías. Si por mala suerte no supero el curso lo intentaré sacar por otro lado y seguir estudiando algo para poder trabajar y ser alguien en la vida. Si hago un ciclo formativo intentaré sacarlo con buena nota y a la primera.

CASTELAO

Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao, naceu o 30 

de xaneiro de 1886. Foi criado polos seus avós maternos, 

eles tamén tiveros que emigrar debido a II guerra mundial,  

emigraron a Pampa, Arxentina. Ali descubriu o valor da 

caricatura lendo o seminario Caras y Caretas. Durante os 

anos de universidade brota o seu interés pola pitura e en 

especial pola caricatura. En 1908 expuso os seus debuxos 

en Madrid e comenzou a colaborar coa revista Vida Galega.

As obras máis descatadas son:

Cousas da vida: Hai un camiño maldito que leva a un pobo 

morto onde unha lenda conta que roubaron no mosteiro, e  

o día seguinte apareceu o ladrón morto pero o botín non 

estaba por ningures. A partir daquela a aldea quedou 

maldita e todo alí morría.

Os vellos non deven namorarse: É unha farsa na que se 

demostra que os vellos non deben de namorarse.xogan o 

amor e a morte de 3 vellos imprudentes.

Ollo de vidro: móvese con naturalidade na delgada

liña divisoria entre o humor e a dor, descubrindo un

mundo escuro e ruín que provoca hilaridade sen ser 

alleo aos temas habituais da súa obra; a defensa da 

linguagalega, a emigración ou a crítica social.

Debuxo:

Critica que teñen un problema pero non fan nada para solucionalo.

Texto:

CAMIÑO ESQUECIDO:

Camiño esquecido que xa non vai a ningures. Un camiño calzado de pedra, inzado de silvas ensarilladas e de ortigas arnaes, que se perde na boca moura dunha congostra.

Eu sempre perguntaba a miña avoa: ¿Onde vai da-la “verea vella”? E miña avoa respondíame con certo mistéreo: “Non vai a ningures, meu meniño”.

 Aquela “verea vella” turraba por min e, cando me fixen home, arrisqueime a pasala. E máís alá da medoñenta congostra topeime cunha aldea sen xente.

Casales de boa pedra, lagares que lembran fartura, trabes apodrecidas, moreas de tella; todo vai amortaxado con edras, silvas e loureiros, e por riba daquela vizosa vexetación, as follas amarelas e vermellas dunha viña sen froito.

Debaixo dunha nogueira seca senteime a debullar sentimentos que aínda hoxe están alí en espera…

Cando volvín á casa escoitei de miña avoa a hestoria da aldea esquecida.

— Foi que os do lugar, armados ladróns, roubaron o mosteiro de Armenteira.

» Agardando o intre do reparto da riqueza, o capitán enterrouna en sitio segredo; mais ó seguinte día o capitán apareceu morto no seu leito e nunca máis se soupo do tesouro.

» Dende aquela todas foron desgracias. Morrían as xugadas, merábanse os froitos, morrían entangarañados os rapaces, secábanse as fontes. Para escorrenta-lo mal fado ergueron cruceiros a eito.

» De nada valeu nada. No remate sóupose todo e aínda hoxe o lugar está illado das xentes de ben.

Conta a historia dun camiño que esta maldito, xa que atoparon un ladrón morto, pero nunca atoparon o botixo, enton cada persoa que pasase por ali ia morrer. 

DESCRIPCIÓN DE UNA PERSONA

   Su rostro es castaño como las hojas en otoño, sus pómulos están algo sonrojados por la vergüenza que tiene al conocer al la gente nueva, cuando las miras parecen que tienen vida propia. 
  Sus ojos son  pequeños y saltones parecidos  a las canicas, su mirada transmite seguridad y tranquilidad. 
 La nariz es dulce, pequeña y redondita como la de un bebe. 
  Tiene unos labios carnosos, dulces y suaves como las fresas. 
  La cabeza es pequeña y esta rodeada de una gran capa de pelo rizo como el cuello de un león dominante. 

En conclusión es muy dulce como el bebe pero a su vez tiene un gran carácter

 oculto.